БӨЕК ВАТАН СУГЫШЫ ГЕРОЙЛАРЫ ИСТӘЛЕГЕНӘ ДИВАР проектын дәвам итәбез
Ведомство хезмәткәрләренең сугышларда катнашкан, тылда хезмәт куйган, туган ил намусын саклап калган, ә сугыштан соңгы елларда аны бөек держава иткән туганнары турында тарихлар бастыруны дәвам итәбез....
«...Сезгә үз бабамның тарихын сөйләргә телим — Агеев Николай Александрович, аның исеме минем хәтердә мәңгегә батырлык, ныклык һәм Ватанга тугрылык символы булып калачак.
Николай Александрович 1921 елның 22 ноябрендә Татарстан АССР Биектау районы Калинино авылында туа.
Бөек Ватан сугышы башланганда Николайга нибары егерме яшь була. Яшь булуына карамастан, ул шунда ук үз теләге белән фронтка китә. Хезмәтнең беренче көннәрендә үк аңа мотоцикл белән идарә итүне ышанып тапшыралар, ләкин тиздән вәзгыять үзгәрә, һәм ул танк руле артына утыра.
Бабам бөтен сугышны фашистларга каршы көрәшеп узган. Ул Мәскәүдән Австриягә кадәр бик озын юл үтә, берничә тапкыр җәрәхәтләнә, ләкин һәрвакыт сафка кайта ала. Үзенең батырлыгы һәм каһарманлыгы өчен ул күп санлы медальләр һәм орденнар алган, шул исәптән «Мәскәү оборонасы өчен», «Батырлык өчен», «Сталинградны азат иткән өчен», «Кызыл Йолдыз» ордены.
Тормышның иң мөһим мизгелләренең берсе 1945 елның маенда Мәскәүдә Кызыл мәйданда Җиңү Парадында катнашу була. Бабай сөйләвенчә, бу көн дошман җиңелгәнгә генә түгел, бәлки аның белән бергә сугыш дәһшәтләрен кичергән һәм хәзер уртак Җиңүне бәйрәм иткән меңнәрчә солдат барганга күрә дә үзенчәлекле булгандыр.
Бөек Ватан сугышы тәмамланганнан соң яшь солдатны Ерак Көнчыгышка хезмәткә җибәрәләр, анда Япония белән сугыш бара торган була. Яңадан сугышка керергә туры килә, яңадан тынычлык өчен тормышны куркыныч астына куярга туры килә. Николай Александрович өенә бары тик 1946 елда гына кайта һәм хуҗалыкны торгызып, гаиләсенә киләчәкне төзергә ярдәм итә башлый.
Тормыш җиңел булмаган, бигрәк тә сугыштан соң, ләкин бабай беркайчан да зарланмады. Киресенчә, ул сугышчан иптәшләре турындагы истәлекләре белән уртаклашты, дуслыкның һәм үзара ярдәмләшүнең мөһимлеге турында сөйләде. Аның хикәяләре безнең гаилә тарихының бер өлешенә әверелде, буыннан-буынга тапшырылып бара.
Кызганычка каршы, бабай иртә вафат булды – 1988 елның 5 мартында. Ләкин аның турындагы истәлек гаиләнең барлык әгъзаларының йөрәгендә яши. Без үзебезнең героебыз белән горурланабыз, Җиңүнең нинди бәягә эләгүен беләбез, тынычлыкны саклау һәм илнең азатлыгы һәм бәйсезлеге өчен гомерләрен биргән кешеләрне истә тотуның никадәр мөһим булуын аңлыйбыз.
Аның тормыш үрнәге безне баш өстендәге тыныч күкнең һәр минутын кадерләргә, өлкән буынны хөрмәт итәргә һәм исемнәре Ватаныбыз тарихына язылган ата-бабаларыбызның якты истәлеген сакларга өйрәтә...»